Rewolucja zdechła.

Charles Lewis | Dla niepoznaki zwany Charlie | styczeń | 26 lat | Bezrobotny | "Wokalista" w zespole grającym horror punk, który co "próbę" zmienia nazwę | Brud i odpadek społeczny | Starszy brat |

Nie skończył szkoły, nie ma pracy, udaje, że gra w zespole horrorpunkowym, choć tak naprawdę głównie chleje i ćpa. I zawsze skądś ma kasę. Wciąż mieszka w domu rodzinnym z matką i trójką młodszego, przyrodniego rodzeństwa, bratem, siostrą i sześcioletnim dzieciakiem, którego imienia nawet nie kojarzy, choć tak naprawdę spędza tam niewiele czasu. Zazwyczaj wraca nad ranem, śpi do południa i znów wychodzi się najebać, czy kto tam go właściwie wie, co robić. Większość jego dłuższych pobytów w domu kończy się karczemnymi awanturami. Wciaż wygląda na dzieciaka, mimo że alkohol może legalnie kupować już od kilku ładnych lat. Nie ma nikogo, nigdy nie miał. Nie pociąga go bliskość fizyczna, nie kręci go wizja wiązania się z nikim. Nie jest w stanie określić własnej seksualności, co trochę go martwi. Oczywiście nie przyzna się do tego głośno. Nigdy nie umiał głośno powiedzieć o tym, ze ma jakiś problem.
W gruncie rzeczy, to chyba nie jest zły. Sam się za takiego nie ma. Czasem pomaga starszej, schorowanej sąsiadce wnieść zakupy, umyś okna, naprawić kran czy wyprowadzić psa, choć w domu nie garnie się do żadnych prac. Lubi tę kobietę, jest mu jej szkoda, odkąd dowiedział się, że olała ją rodzina. Podobno jak był mały, był całkiem fajnym dzieciakiem. I choć doskonale zna odpowiedź, to wciąż nie chcę odpowiedzieć na pytanie, co do cholery sie z nim stało.

Pewnie, że chciałby sobie kiedys poukładać życie, ale boi się, że zmarnował wszystkie swoje szanse.

[czółko.']